“การพัฒนาคน” เป็นเรื่องสำคัญ
โดยเฉพาะการสร้างบุคลากรในช่วงการเปลี่ยนแปลงของโลกยุคใหม่ทุกวันนี้ ด้วยเหตุว่า
การเปลี่ยนแปลงของโลกยุคใหม่เป็นการเปลี่ยนแปลงแบบ “รื้อสร้าง” จากโลกใบเก่าสู่โลกใบใหม่เกือบทั้งหมดทีเดียว!
ภายใต้ความก้าวหน้าของเทคโนโลยีที่เปลี่ยนล้ำไปอย่างก้าวกระโดด!
เป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่มีอิทธิพลต่อความคิดพื้นฐาน ความทรงจำ
และความเคยชินเก่าๆ รวมทั้งประสบการณ์ในแง่ของ ความสำเร็จ – ความล้มเหลว และความเชื่อมโยงกับ รากฐานทางสังคม –
วัฒนธรรม – ความเชื่อ – จารีต ที่สั่งสมกันมายาวนานในโลกใบเก่า!
‘การพัฒนาคน’ ในโลกยุคใหม่ บางส่วนอาจจะต้องพึ่งพาประสบการณ์เก่า
ในแง่ของศักยภาพพื้นฐานความเป็นมนุษย์และความสัมพันธ์ทางสังคม
แต่สำหรับการพัฒนาคุณภาพที่จะต้องเชื่อมโยงกับโลกอนาคตและความเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยีแล้ว
ความคาดหวังต่อกระบวนการและผลลัพธ์จะต้องคิดใหม่ทำใหม่ เปลี่ยนวิธีคิด Mindset
ใหม่ ที่ต้องรื้อสร้างแนวปฏิบัติออกจากประสบการณ์และภาพจำเดิมๆ
ซึ่งเรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องที่ยากที่สุด ท้าทายที่สุด ในกระแสความเปลี่ยนแปลงของโลกใบใหม่
ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการสร้างคนและการพัฒนาบุคลากร 2 ประการสำคัญคือ
หนึ่ง
สิ่งแวดล้อมทางความคิดและการทำงาน
เรื่องสิ่งแวดล้อมทางความคิดและงานเป็นเรื่องสำคัญมาก
เพราะเรื่องนี้มีอิทธิพลต่อการหล่อหลอมกล่อมเกลา และการพัฒนาศักยภาพแห่งตัวตน
ที่จะส่งผลถึงการพัฒนาคุณภาพโดยรวมในการพัฒนาบุคลากร กับ
การพัฒนาความสามารถในการทำงาน
ที่เชื่อมโยงระหว่างตัวตนของแต่ละคนกับงานที่จะเกิดขึ้นทั้งในปัจจุบันและอนาคต
ซึ่งหากพิจารณาดูถึงความเชื่อมโยงและความผูกพันในกระบวนระบบของประสบการณ์ในการทำงานแบบเดิมๆ
จะพบว่า ศักยภาพการทำงานจะเกิดขึ้นจาก
การเชื่อมโยงของคุณสมบัติเฉพาะตัวผ่านความสัมพันธ์กับผู้คน กับความสามารถในงาน ที่รวมขึ้นเป็นสมการความสำเร็จ
แต่สำหรับโลกใบใหม่กระบวนระบบของศักยภาพงานจะเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างมาก
ด้วยเหตุว่าศักยภาพยุคใหม่เป็นเรื่องของ ทัศนคติและวิสัยทัศน์ที่สามารถเชื่อมโยงชีวภาพ –
กายภาพ – ดิจิทัล เข้าด้วยกัน
ภายใต้การเชื่อมความสามารถของตนเข้ากับศักยภาพของเทคโนโลยี ซึ่งผลรวมที่เกิดขึ้นจะเกิด ความสามารถด้านการทำงานในโลกยุคใหม่ ที่เคลื่อนไหวอยู่ในกระแสการพัฒนา – เปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยีซึ่งเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องและรวดเร็ว!
ความท้าทายที่ผู้คนและองค์กรในปัจจุบันเผชิญอยู่ในวันนี้ก็คือ ความคิด-ความคาดหวังที่เคลื่อนไหวอยู่ในศตวรรษที่ 21
แต่ระบบระเบียบ – สถาบัน – กฎกติกาต่างๆ ยังยึดโยงอยู่กับ สภาพของการทำงานในศตวรรษที่ 19 – 20
อย่างเหนียวแน่น นี่คือความท้าทายที่สำคัญ!
และเป็นความคาดหวังที่ต้องการไปต่อข้างหน้าในงานและการสร้างบุคลากรที่ต้องรื้อสร้าง-เปลี่ยนแปลงขนานใหญ่เพื่อตอบรับโจทย์ความต้องการของศตวรรษที่
21 ด้วยทัศนคติเชิงบวกในโลกแวดล้อมของศตวรรษที่ 21
สอง
การเปลี่ยนแปลงในเรื่องความคิด (Mindset)
ของผู้คน
เรื่องนี้เป็นการสั่งสมประสบการณ์เฉพาะตัวที่เชื่อมโยงระหว่าง ความคิด – ความเชื่อ – ทัศนคติ – ประสบการณ์จากโลกแวดล้อมที่แต่ละคนสัมผัสจริง บทเรียนที่ผ่านมาโดยรวมของแต่ละคน – แต่ละกลุ่มย่อมผิดแผกแตกต่างกัน
ซึ่งในโลกยุคใหม่ความคิด – วิสัยทัศน์ต้องสร้างการปรับเปลี่ยนให้เกิดขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ
เพื่อให้เท่าทันโลกและความเปลี่ยนแปลงยุคใหม่ จากประสบการณ์และภาพจำเดิมๆ
สู่ความคิด – ความเข้าใจต่อการเชื่อมโยงระหว่างคุณภาพชีวิต –
เศรษฐกิจ – สิ่งแวดล้อม – และเครือข่ายทางสังคมที่มนุษย์พึงมีต่อเทคโนโลยี
ในฐานะที่เทคโนโลยีเป็นองค์ประกอบแวดล้อมใหม่ของการทำงานและการพัฒนาคุณภาพชีวิตยุคใหม่
ความคิดสำคัญที่ต้องเปิดกว้างรับรู้คือ “การเชื่อมโยงในสังคมโลกยุคใหม่” เป็นการเชื่อมโยงแบบไร้ขีดจำกัด –
ไร้กาลเวลา – ต้นทุนต่ำ
ผ่านศักยภาพของเทคโนโลยีที่ช่วยให้ผู้คนก้าวข้ามขีดจำกัดทางกายภาพอย่างมีนัยสำคัญ
ประสบการณ์ใหม่นี้จะสร้างการเปลี่ยนผ่านให้ผู้คนปรับฐานความคิด
– ความสัมพันธ์กับสังคมเข้าสู่ความเชื่อมโยงใหม่ที่เปลี่ยนจากโลกกายภาพสู่โลกเสมือนจริงในสังคมดิจิทัลและการร่วมเป็นพลเมืองดิจิทัล
ซึ่งการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้จะต้องกลับมาทบทวนถึง คุณภาพ ศักยภาพ และการมีตำแหน่งแห่งที่ของตัวตนในแต่ละฐานะ
ทั้งการเป็นผู้ผลิต ผู้บริโภค ผู้ให้บริการ
ผู้มีบทบาทหน้าที่ของผู้ให้การศึกษาและผู้รับการศึกษาในขณะเดียวกัน เพื่อก้าวไปสู่ สังคมความรู้ (Knowledge Society) ร่วมกัน
นี่คือภาพรวมของวิธีคิดใหม่ที่ต้องจัดปรับให้ทันกับโลกปัจจุบันที่เปลี่ยนแปลงไปเพื่อไม่ให้ตกอยู่ในกับดักผู้บริโภคอย่างงมงาย
และเพื่อออกจาก “สังคมความเชื่อ – สังคมความเห็น” ไปสู่ “สังคมความรู้” ที่เท่าทันความเปลี่ยนแปลงและการพัฒนาในยุคใหม่!
โดยภาพรวมแล้วจะพบว่า
การพัฒนาคนเป็นเรื่องสำคัญและมีความหมายยิ่งต่อปัจจุบันสภาพและการไปสู่อนาคตในกระแสโลกไร้พรมแดน
ซึ่งการพัฒนาคนและการสร้างบุคลากรยุคใหม่มีนัยที่เกี่ยวข้องสัมพันธ์กับการพัฒนาการศึกษาของประเทศอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
ซึ่งจุดเริ่มต้นที่สำคัญที่สุดคือ การปรับตัวของสถานศึกษา – สถาบันการศึกษา
– บุคลากรที่เกี่ยวข้องทั้งหลายในระบบการศึกษา
โดยเฉพาะหน่วยงานภาครัฐและเอกชนที่เกี่ยวข้องกับการศึกษา ซึ่งต้องปรับตัว – ปรับระบบ – ปรับสภาพแวดล้อมให้เข้ากับโลกที่เปลี่ยนแปลงไป
นี่คือความเป็นจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้และเป็นความท้าทายที่เรียกร้องให้ทุกคนต้องปลดพันธนาการจากประสบการณ์ภาพจำ
– ความคิดเก่าๆ – ระบบระเบียบที่รกรุงรัง ซึ่งมีอิทธิพลมาจากศตวรรษที่ 19-20 เพื่อก้าวสู่ความก้าวหน้าใหม่ของศตวรรษที่ 21 ซึ่งจำเป็นอย่างยิ่ง!
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น